Ik werd geboren in 1990 in het ‘Nuseirat Refugee Camp’.
‘Nuseirat Refugee Camp’ werd opgericht na de Nakba in 1948. Net als mijn familie, zijn de meeste mensen uit Nuseirat afkomstig uit andere delen van Palestina, omdat ze verdreven werden uit hun woonplaats in 1948. Mijn grootouders werden verdreven uit het dorpje Aqar, nabij Ramla.
Ik behaalde een master Human Rights in Gaza. Ik werkte er een tijdje als advocate en kreeg ook de kans om onderzoek te doen voor het Internationaal Strafhof. Ik had op zich geen slecht leven in Gaza, maar in 2018 besloot ik toch om Gaza te verlaten. Hier waren verschillende redenen voor, maar niet op zijn minst omwille van de voortdurende oorlogsdreiging en onderdrukking.
Mijn vader vroeg mijn broer, die in Turkije woonde om mij te helpen. Dankzij hem kreeg ik een arbeidsvergunning voor Turkije. Ik werkte er een aantal jaar in de toeristische sector. In 2023 bleek echter dat mijn verblijfsvergunning niet meer verlengd zou worden. Daarom besloot ik, na het uitbreken van de oorlog in Gaza, om asiel aan te vragen in België.
Na mijn erkenning hoopte ik mijn ouders naar België te kunnen brengen. Maar ondertussen is mijn vader er niet meer. Hij overleed in mei 2024 aan kanker, omdat hij niet de gepaste behandeling kreeg. Voor de oorlog ging hij voor zijn behandeling naar de Westelijke Jordaanoever, maar dit kon niet meer.
Ik doe mijn best om hier een nieuw leven op te bouwen, maar mijn hoofd en mijn hart zijn in Gaza. Ik heb soms het gevoeld dat er weinig begrip is voor onze situatie. Er wordt verwacht dat we integreren, Nederlands leren, werk zoeken,… Maar je kan je niet inbeelden wat de voortdurende angst voor het leven van onze familie met ons doet. Het is alsof er een deel van onze ziel uitgerukt wordt.
Begin mei verloor mijn zus haar jongste zoon, Qasem en haar man tijdens een bombardement op een UNRWA-school. Ze gingen er heen om hun telefoon op te laden.
Toen ik de naam van mijn schoonbroer hoorde op Al Jazeera, belde ik meteen mijn moeder, dia al huilend opnam. Het beeld dat ik daarna zag op Al-Jazeera van mijn schreeuwende zus, met het levenloze lichaam van de kleine Qasem in haar armen, staat voor eeuwig op mijn netvlies gebrand.
Ik droomde er ooit van om een bekende advocaat in de mensenrechten te worden, maar nu besef ik dat mensenrechten alleen maar dode letters zijn.
Al wil ik de hoop niet volledig opgeven. Ik hoop hier in België ook ooit in een mensenrechtenorganisatie te kunnen werken en op die manier te strijden voor meer rechtvaardigheid.