Mijn naam is Alaa, ik ben 36 jaar en afkomstig uit Gaza. Ik ben journalist en werkte in Gaza tot ik in 2008 zwaar gewond raakte bij een Israëlische luchtaanval. Mijn hoofd werd geraakt en sindsdien lijd ik aan chronische pijn en gezondheidsproblemen. In Gaza onderging ik meerdere operaties, maar zonder succes. Mijn leven veranderde voorgoed.
Op zoek naar betere medische hulp reisde ik eerst naar Egypte, later naar Turkije, waar ik nieuwe operaties probeerde. Niets hielp echt. De pijn bleef, en door de medicatie begonnen ook mijn nieren achteruit te gaan. De behandelingen kostten ook allemaal heel veel geld. In 2022 besloot ik naar Europa te reizen, op hoop van genezing. Via Duitsland kwam ik in België terecht, waar ik asiel aanvroeg.
In Gent kreeg ik eindelijk medische hulp die ik in al die jaren nergens anders vond. Ik onderging twee operaties aan mijn hoofd. Hoewel ik dankbaar ben voor de zorg, kreeg ik er epilepsie door de behandeling en blijft mijn gezondheid slecht. Werken lukt nauwelijks: ik probeerde jobs in fabrieken en logistiek, maar viel flauw op het werk en moest telkens stoppen.
Toch bleef ik doorgaan. Ik moest mijn familie in Gaza helpen — mijn ouders, vrouw en dochter — én een vriend terugbetalen die me geld leende om naar Europa te komen. Elk beetje inkomen was broodnodig. Uiteindelijk vond ik tijdelijk werk in de schoonmaak, maar ook dat was zwaar.
In juli 2023 kreeg ik eindelijk mijn vluchtelingenstatus en begon ik aan de procedure voor gezinshereniging. Maar in oktober begon de oorlog in Gaza. Mijn vrouw en dochter zaten op dat moment in Rafah. In juni 2024 werden ze gedood bij een luchtaanval. Mijn wereld stortte in…
Sindsdien heb ik te maken met zware paniekaanvallen, slapeloosheid en mentale uitputting. Ik neem medicatie voor epilepsie, angst en om überhaupt te kunnen slapen. Mijn hart is gebroken, maar ik blijf hopen dat ik ooit mijn ouders en broers weerzie — dat ze deze oorlog overleven en Gaza kunnen verlaten.
België heeft mij kansen gegeven die ik nergens anders kreeg. Ik ben dankbaar voor de medische zorg, voor de rust, voor Gent — een stad waar ik me veilig voel. Maar mijn leven is verdeeld: een deel van mij is hier, het andere deel is achtergebleven in de puinhopen van Gaza.
Ik heb hier een leven dat anders is dan voor de oorlog en na de oorlog. Vroeger probeerde ik een normaal leven te leiden met mijn Belgische vrienden die op de hoogte waren van mijn medische situatie. We gingen naar bars, zaten in parken, wandelden in het stadscentrum… Sinds de oorlog is alles anders. Ik volg het nieuws 24/7. Ik kan er niet mee stoppen.
Ik hoop natuurlijk dat de oorlog snel zal eindigen, maar zoals we zien zal dat niet snel gebeuren. Het zal veel tijd kosten. Toch hoop ik en bid ik tot God dat er vrede komt, dat de oorlog snel eindigt zodat ik mijn familie buiten Gaza kan ontmoeten, dat ze de grenzen terug openen en dat ik een nieuw leven kan beginnen op een veilige plaats. Ik hoop dat België kan helpen en mijn familie hierheen kan brengen, mijn vader en moeder en mijn broers… Mijn familie terug zien is nu mijn grootste droom.