Onze familiewoning was erg groot met 2000 hectaren landbouwgrond. Er groeiden dadelpalmen, vijgenbomen, olijven, druivelaars, abrikozen, papaya’s… In de tuin groeiden bosjes geurige kruiden zoals peterselie, munt, koriander en wat we molokhia noemen (klein kaasjeskruid). We hielden kippen, eenden, konijnen, geitjes en schapen die vrij rondliepen. Het was een paradijs op aarde.
Onlangs feliciteerde Ursula Von der Leyen onze bezetter Israël door te zeggen dat zij de woestijn hadden doen bloeien. We waren erg verontwaardigd. Palestina was lang voor 1948 al een compleet ontwikkeld land met een rijke geschiedenis. Onze gronden waren zeer vruchtbaar en onze cultuur floreerde. Literatuur, architectuur, kunsten, cinema, moderne bruisende steden, dit was het Palestina van vroeger, voor het werd opgedeeld en geannexeerd door de koloniale apartheidsstaat Israël.
De sociale cohesie in Gaza is enorm, dat is vaak zo in Arabische landen. We zijn warme mensen met grote families en heel veel vrienden. Mensen in België lijken nooit tijd te hebben voor een spontaan bezoek, hun agenda staat overvol en het leven is zeer gejaagd. Bij ons is het elke dag de zoete inval.
In de olijfboomgaarden legden we matrassen op de grond en in de namiddag na het werk kwam iedereen er samen om er uit te rusten. Onze families, de buren en hun kinderen kwamen thee drinken en de typische Palestijnse salades werden klaargemaakt. Ook in huis hadden we een grote aparte ruimte voor ontvangst. Er was een vuur waarop de mannen koffiebonen branden, deze met de hand maalden en nadien dronken we deze heerlijke verse Palestijnse kardemom-koffie.
De bijeenkomsten waren zeer belangrijk in de dorpen, zeker in het licht van ons leven onder bezetting. Er werd veel gepraat en belangrijke bestuurlijke beslissing genomen voor onze gemeenschap. Dagelijkse problemen werden opgelost, families in conflict werden verzoend en er werden praktische afspraken gemaakt, bijvoorbeeld wie deze week de zieken zou bezoeken. Vaak was een imam aanwezig die ons bijstond en het advies van de oudere wijzen was ook erg gerespecteerd.
De kinderen speelden in de buurt en werden steeds betrokken, we verstopten niks voor hen. Zo leerden ze informeel onze gebruiken en konden we een oogje in zeil houden en ze op het juiste pad zetten. Wie zich niet aan de regels hield kreeg een pedagogische straf en moest dan maar meehelpen de velden te irrigeren.
Onze groottante was een belangrijke heler en acupuncturist. Ze was regelmatig op bijeenkomsten aanwezig, niet enkel om medische hulp te geven maar ook psychologische ondersteuning aan getraumatiseerde kinderen. Zij was zeer bekwaam in de traditionele geneeskunde als specialist van de klieren, ze maakte haar eigen kruidenzalfjes en oliën en gaf fysiotherapie.
We zijn erg getraumatiseerd door de vernieling van ons geboorteland en het verlies van de vele levens in onze gezinnen en gemeenschappen. Sinds 1948 zijn we het slachtoffer geweest van een nieuwe vorm van kolonisatie, een destructief zionistisch project. Israël is een hoog-technologische genocide aan het uitvoeren op ons volk, dit terwijl de wereld stilzwijgend toekijkt.
Wij hadden geen enkel aandeel in de Holocaust en toch werden we verdreven uit onze dorpen omdat Europa de joden na WOII niet wou opvangen. Dit onrecht van het afwentelen van deze slachtoffers op een volk dat niks met de oorlog te maken had bedreigd ons leven al generaties lang. Israëlis moet durven in de spiegel kijken en hun eigen geschiedenis confronteren. Wij zijn al eeuwen lang verbonden aan ons land, zij komen uit verschillende landen uit Europa, de meesten zijn niet inheems.
Dit is geen religieus conflict. We krijgen gigantisch veel steun vanuit de joodse gemeenschap. Zij lopen naast ons in de betogingen. Ook de Auschwitz overlevenden en hun families, zoals Norman Finkelstein en Gabor Maté, spreken zich uit, dat is erg belangrijk voor ons. Zij weten exact wat ‘nooit meer betekent’ .
Wie ziet wat wij hebben meegemaakt en zich niet afwendt voor ons leed, kan niet anders dan onze strijd begrijpen.