Mijn naam is Fatma en ben moeder van drie jongens, van 13, 11 en 5 jaar.
Ik ben geboren in Khan Younes in Palestina in 1983.
In 2016 kwam ik naar België, via gezinshereniging, samen met mijn twee oudste zonen. De jongste werd hier geboren.
Ik probeerde mij te integreren in de maatschappij, maar dat was niet altijd gemakkelijk.
Ik behaalde een bachelor Verpleegkunde in Abu Dhabi, maar mijn diploma werd hier eerst niet erkend. Ondanks het feit dat ik reeds heel wat ervaring had als verpleegkundige, kon ik mijn beroep hier niet uitoefenen.
Daarom besloot ik om verder te studeren en behaalde een master Businessmanagement aan de Universiteit van Gent. Ondertussen is mijn diploma ook erkend en kan ik aan de slag als verpleegkundige.
Toen ik net in België was, had ik veel heimwee. Ik miste mijn familie en was altijd alleen. Dankzij mijn vrijwilligerswerk in de Olijfboom, leerde ik veel mensen kennen en kon ik een netwerk uitbouwen. Nu voel ik me thuis in Gent. Ik ben in verschillende Belgische steden geweest, maar ik voel me nergens thuis zoals in Gent. Ik heb hier ook veel vrienden waarop ik kan rekenen, ook in deze moeilijke periode.
Mijn ouders komen allebei uit Palestina. Eigenlijk komen we oorspronkelijk uit Bear Sabea in het zuiden van Palestina. Maar tijdens de Nakba in 1948 werd mijn familie verdreven en trokken ze naar Gaza.
Mijn vader ging na 1976 naar Egypte, waar hij studeerde voor zijn diploma als ingenieur. Hij werkte ook een paar keer in Algerije en daarna werd hij aangenomen in Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten.
Ik ben in Khan Younis, Gaza, geboren, maar ben dus in Abu Dhabi opgegroeid. Mijn vader zei ons altijd dat hij ons geen geld of grond kon nalaten, maar ons wel een goede opvoeding en educatie kon meegeven. Daar is hij ook in geslaagd. Ik heb één zus en zeven broers en we hebben allemaal de kans gekregen om te studeren in Abu Dhabi. Ondertussen bevinden we ons allemaal in verschillende landen, verspreid over de wereld.
Ondanks het feit dat ik niet in Gaza opgroeide heb ik toch een sterke band met Gaza. Mijn tantes, nonkels, neven en nichten wonen daar en we gingen dan ook regelmatig terug om hen te bezoeken.
In oktober 2023 waren mijn ouders op familiebezoek in Gaza.
Niemand kon vermoeden dat dit zou gebeuren. Ze kwamen gewoon mijn tante, de moeder van mijn zus, bezoeken die borstkanker heeft.
Mijn ouders zaten 6 maanden vast in Gaza, samen met mijn broer, die de Belgische nationaliteit heeft.
Ik heb werkelijk alles geprobeerd om hen in veiligheid te brengen. Ik schreef brieven naar de ministers, naar de Belgische ambassade in Jerusalem en Egypte en zelfs naar de koning. Niemand kon mij helpen, omdat ze geen Belgische staatsburgers zijn. Mijn broer is dat wel, maar ook hij zat heel lang vast in Gaza.
De voortdurende angst en bezorgdheid over het leven van mijn ouders, was mentaal zo zwaar voor mij dat ik niet meer in staat was om te werken. Mijn ouders hebben daarenboven ook medische problemen. Mijn vader is hartpatiënt en heeft diabetes en mijn moeder heeft ook diabetes. De medische voorzieningen in Gaza werden constant aangevallen en de medicatie was schaars.
Maar we konden weinig doen. Mijn ouders zaten vast in Gaza tot we genoeg geld hadden om hen naar Egypte te evacueren. De eerste keer mislukte het. We betaalden, maar mijn ouders werden toch niet geëvacueerd.
Alhamdulillah, zijn ze nu veilig. Kort daarna sloot de grensovergang.
De rest van de familie hebben we jammer genoeg niet kunnen helpen.